Elise Verschuure

De wereld is een mooie maar vaak ook moeilijke plek om te zijn. Als kind kwam ik erachter hoogbegaafd te zijn. Jaren heb ik gedacht dat dat alleen betekende dat ik 'goed kon leren'. Toch had ik al van jongs af aan soms depressieve periodes en momenten dat ik opgebrand was. 

​

Toen ik in 2018, tijdens mijn eerste 'grotemensenbaan' echt onderuit ging, ben ik meer gaan leren over wat het betekent om hoogbegaafd te zijn. Over de overlap tussen hoogbegaafdheid, autisme en ADHD. Over wat het betekent om neurodivergent te zijn. Tijdens die periode ben ik weer gaan maken. Omdat ík dat wilde. Het werd mijn reddingsboei, iets om mezelf niet te verliezen in de draaikolk van de wereld.

​

Op de middelbare school vroeg mijn docent Beeldende Vorming zich af waarom ik alleen lieve tafereeltjes maakte. Hij vond dat mijn werk meer ruwheid en rauwheid nodig had. Jaren heb ik erover nagedacht zonder een antwoord te vinden. Tot ik het ineens wist: met dat 'lieve' van mijn werk creëer ik een veilige haven voor mijn hoofd. Toen ik me dat realiseerde, zag ik dat dát mijn stem is: kunst maken waar mensen zich veilig bij voelen, waarbij ze even kunnen uitademen en waardoor ze zich vastgehouden voelen.